
Met gepaste trots en trommelgeroffel presenteert Ermelo.nieuws.nl haar nieuwste columnist; de 23-jarige Yannick La Gordt Dillié. Onder de noemer Yannick tikt ventileert Yannick voortaan iedere vrijdag zijn mening over actuele zaken die hem verbazen, irriteren of fascineren.
Even voorstellen: Ik ben Yannick La Gordt Dillié, 23 jaar. Met een hbo-diploma Journalistiek op zak ben ik op zoek naar een mooie nieuwe uitdaging in de media- of communicatiewereld. Op freelancebasis schrijf ik voor FC Update en stichting Villa Pinedo, terwijl ik tussendoor graag mijn mening ventileer over dingen die me verbazen, irriteren of fascineren. Ook schrijf ik promotieteksten/sfeerverhalen voor bedrijven, organisaties en hotels.
Verder?... :social media-gek en sportfanaat. Mijn grote droom: presenteren op de radio of televisie. Hierbij mijn eerste van hoop ik vele columns voor Ermelo.nieuws.nl.
De homo-achtige tuinlampen
Amerikanen hebben maar weer eens bewezen dat niets te gek is in hun 'land of the free'. Deze week las ik dat ene Julie Baker een verrassend briefje van haar buren in de brievenbus kreeg. Geen uitnodiging voor een gezellige borrel of een buurtbarbecue, nee: deze figuren waren van mening dat de tuin van hun buurvrouw er te 'homo-achtig' bij zou liggen.
Mijn mond viel open.Het eerste wat ik me afvraag is: hoe kan iets er eigenlijk 'te homo-achtig' bij liggen? Ik bedoel, als deze buren iedere ochtend bij het opentrekken van hun gordijnen twee Puerto Ricaanse tuinmannen zien tongworstelen in een Borat-slip van zonnebloemen; tja, dan kan ik nog enigszins begrijpen dat je dat iets over the top vindt.
Maar dat was allesbehalve het geval.Ze waren boos over – geen grap – de tuinlampen van hun buurvrouw. Geen dagelijkse herrie van een boormachine of chihuahua’s met een winderigheidsprobleem, nee: tuinlampen. Haar lampen vormden alle kleuren van de regenboog en zouden daarmee 'te homo-achtig' zijn. De 'not amused neighbours' dreigden zelfs de politie te bellen als hun buurvrouw ze niet resoluut zou weghalen. 'Ik en de andere buren zouden je willen vragen om te dimmen. Uw soort moet meer respect hebben voor God', was de boodschap.
Alleen al die woordkeuze, 'uw soort'. Iedereen die niet in een schepper gelooft is volgens deze figuren een andere soort. Het klinkt zowel enorm kortzichtig als wereldvreemd. Dat zou inderdaad lekker makkelijk zijn, iemand waarvan je je graag wil distantiëren ook maar meteen bestempelen als een 'andere soort'. Mijn beste maatje is een echte Feyenoord-supporter. Als levenslange Ajacied distantieer ik me graag van zijn onbegrijpelijke clubvoorkeur, maar ik heb wel het idee dat ik al die jaren toch echt omga met een menssoort.
Nu zullen er altijd mensen zijn die zeggen: 'Iedereen mag gebruik maken van zijn of haar vrijheid, dus ook die buren. Als zij zich daaraan storen moeten ze dat zeggen.' Ja, vrijheid is onmisbaar, ook in mijn ogen. Maar als je misbruik maakt van je vrijheid om een ander in zijn vrijheid te beperken, ben je volgens mij niet helemaal goed bezig. Net als mensen die roepen: 'Homoseksuelen prima, maar ze moeten het niet overdrijven.’ Overdrijven? Als we zo gaan beredeneren, dan zou ik graag willen dat kinderen van de Zwarte Kousen Gemeenschap niet meer donker gekleed hoeven als het buiten 35 graden is. Dan wil ik dat straatwervers stoppen met het gespeelde enthousiasme en gewoon braaf in een kraampje wachten tot een voorbijganger zelf interesse toont.
Maar zo werkt het niet.Vrijheid is vrijheid, niet alles past in ‘jouw straatje’. Dit soort figuren – die klagen over de tuin van de buurvrouw – denken dat ze zelf het perfecte plaatje vormen en vinden dat iedereen hun voorbeeld zou moeten volgen. Een vrije samenleving zorgt soms voor onbegrip, voor verbazing. Iedereen praat wel eens op het terras over voorbijgangers (“Haha, zo wil je er toch niet bijlopen?”), maar om je nou daadwerkelijk te gaan bemoeien met een ander.. Dat soort lef kun je beter gebruiken voor andere dingen: misschien door ‘s een praatje met iemand te maken, in plaats van een briefje te gebruiken.
Yannick