Hoe gaat het dan nu met Julia Wassink?

In twee delen verhaalde de rubriek 'Sportartikelen uit de oude doos' onlangs over Julia Wassink. Klik HIER voor deel 1 en klik HIER voor deel 2. Julia was 9 jaar oud toen zij een opleiding voor klassieke dans ging volgen aan de Nationale Balletacademie in Amsterdam. De nu 31-jarige vrouw vond het 'oude-doos-verhaal' over haar erg leuk om terug te lezen. Maar zou het niet aardig zijn zo reageerde Julia, om te vertellen over haar ervaringen als danseres in de wereld van het topballet en over hoe het nu met haar gaat? “Daarmee is voor mij namelijk de cirkel rond, want ik heb het allemaal goed een plek kunnen geven. Ik vind mijn leven fijn zoals het nu is en ervaar een bepaalde rust. Ook mentaal heb ik het een plek kunnen geven. Nu zie ik het als een ervaring waar ik mooi op terug kan kijken.”

Door Grietje-Akke de Haas, fotoverantwoording: links: Julia op 9-jarige leeftijd (foto: archief Helmich Nicolai), midden: Julia in 2023 (foto: Grietje-Akke de Haas), rechts: Julia bij Scapino Ballet in 2010 (foto: Babette Tillekens).

Op de punten van haar tenen

Tien jaar lang, van haar negende tot haar negentiende levensjaar, liep Julia Wassink op de punten van haar tenen. Want net als dat er een bepaald aantal vlieguren moet worden behaald voor een vliegbrevet, moest Julia voor haar opleiding voldoen aan de vereiste dansuren; maar liefst 10.000. “Het is zo’n aanslag geweest op mijn lijf en geest. Heel lang heb ik het volgehouden om de pijn te onderdrukken, want ik had heel goed geleerd geen pijn te voelen. Op mijn negentiende was mijn lijf al een soort van op. Was dat het allemaal waard vraag ik mezelf weleens af? Was het het waard wat je ervoor moet laten, ervoor moet opofferen, de grenzen die je over moet gaan, dat het gewoon moet zijn dat pijn erbij hoort.”

Goed in ballet

Halverwege 2001 werd in de lokale Ermelose krant groots uitgepakt over Julia. Het was immers erg bijzonder dat een negenjarig meisje de Beatrixschool ging verruilen voor een opleiding klassieke dans aan de Nationale Balletacademie in Amsterdam. Zeg nu zelf, welk meisje droomt hier niet van. Net zo goed als dat jongentjes graag profvoetballer willen worden. Julia blikt terug: “Ik was inderdaad goed in ballet, zo goed dat ik door kon groeien tot professioneel danseres. In feite is me dat ook gelukt, ik heb nog bij Scapino Ballet en Introdans gedanst. De Nationale Balletacademie in Amsterdam was een topopleiding voor klassieke dans. Alles stond in het teken van ballet, werkelijk alles draaide erom. In feite beoefende je topsport. Het naar schoolgaan deed je er eigenlijk een beetje bij.”

Het deed pijn, veel pijn

Achteraf beseft Julia dat ballet, al het oefenen en op spitzen staan, best heel ongezond was. En het deed pijn, veel pijn. Maar ze leerde door te bikkelen en de pijn niet te voelen. Bovendien was de concurrentie onder de balletdanseressen in spe mentaal zwaar. “Wat dat betreft had ik geluk dat ik echt goed was in ballet, want ik heb hele mooie rollen gedanst zoals die in de Notenkraker.” In het krantenartikel uit 2001 zei Julia dat de beslissing om naar Amsterdam te gaan niet moeilijk was, omdat ze het heel graag wilde. De paradox zit hem in de uitspraak die ze nu doet: “Hoewel ik ook een geweldige tijd heb gehad, was het mijn beslissing als negenjarig meisje toen natuurlijk niet.” Ook zou ze haar kinderen die ze in de toekomst mag krijgen, het afraden. Tegelijkertijd is er ook het besef dat het achteraf gezien altijd makkelijk praten is. Hilly en Theo, haar ouders, hadden het er indertijd moeilijk mee om een beslissing te nemen. Maar legden ze toen naar lang wikken en wegen uit: “Ze vonden Julia één van de betere en zelf wilde ze dolgraag. Toen hebben we de knoop doorgehakt en gaat ze er volgend schooljaar naartoe.’’ Voor veel mensen en haar oud-klasgenoten was ze een bijzonder meisje, weet Julia. Een meisje dat veel danstalent had en erg goed kon leren. Net of het haar schijnbaar allemaal erg gemakkelijk af ging.

Abrupt gestopt

Op 19-jarige leeftijd stopte Julia abrupt met balletdansen. “Met de topopleiding die ik had, had ik echt alles kunnen doen, maar het was genoeg geweest. Ik ben niet begeleid om het dansen af te bouwen. Achteraf is dat niet zo gezond geweest, want ik heb er lichamelijk nog last van. Vervolgens ben ik vrij snel gaan studeren. Want ja, ik was toch dat leuke en slimme meisje met heel veel hersens. Dat gaan we dat wel doen, studeren aan de Erasmus Universiteit, een Master Culturele Economie, weer een vinkje erbij op mijn CV. ‘Lekker bezig joh’, hield ik mezelf voor. Toch heb ik er een hele goede tijd gehad en heel veel over mezelf geleerd. Vooral over waar het echt om gaat in het leven. In die zin heb ik op jonge leeftijd al zo veel levenslessen gehad.”

Leven in een bubbel

Julia ontdekte dat ze lang in een soort van droomwereld had geleefd, een bubbel eigenlijk, haar bubbel waar ze veel mensen waar ze om gaf op een afstand beleefde en andersom. Zo noemt Julia haar jongere zus Simone. “Hoewel het in ons gezin draaide om ballet hebben we geprobeerd een gewoon gezinsleven te leven. Ik kan me echter herinneren dat ik wel eens jaloers was op mijn zusje omdat zij zo’n rustig en beschermd bestaan had. Dit terwijl ik zo’n bombastisch leven leidde. Nu hebben mijn zusje en ik juist een super goede band. Allebei vind ik, zijn we wel enigszins als enigst kind opgegroeid. Onze wegen kruisten elkaar dan wel zo nu en dan, maar hoe leuk is het eigenlijk een zus op het podium te hebben. Daar bouw je toch geen band mee op? Een podium is ook afstand, er gebeurt iets daar, een illusie. Je biedt mensen anderhalf uur de mogelijkheid om even te ontsnappen aan het leven. Dat is heel mooi, maar je hebt geen werkelijk contact met ze. En zeg nu zelf, die anderhalf uur die een voorstelling duurt is niet hoe het leven werkelijk is.”

Ode aan het lokale leven

Julia realiseerde zich nadat ze de danswereld verliet, ze heel veel dingen opnieuw moest leren. Vooral hoe ze gewoon haar leven moest leiden. “Mijn verhaal is daarom óók een ode aan het lokale leven. Wat heb ik toen belachelijk veel uren in de trein naar Amsterdam gezeten, elke dag op en neer. Daarnaast heb ik toen ik van de balletacademie af was nog anderhalf jaar in Amsterdam gewoond. Toen ik eenmaal terug was in Ermelo vond ik dat zo fijn. Ik ga graag even naar de slager en de groenteboer hier, dat voelt zo lekker nuchter allemaal. Tweeënhalf jaar terug ben ik in Harderwijk gaan wonen, in een huis aan een mooi pleintje in de binnenstad.”

Waar het écht om draait

Waar het voor Julia echt om draait in het leven is het contact met mensen en uitvinden waar haar wortels liggen. “Ik heb er echt hard aan gewerkt om mezelf goed te leren kennen. Maar om in de realiteit te komen heeft wel zijn impact op mij gehad. Daarom ben ik blij dat ik nu zo geniet van het lokale leven. Ook voelt het goed dat ik nu stevig in het leven sta, zo van: ‘Mij maak je niet gek’.” Julia werkt al enige tijd in de theatersector, maar nu juist achter de schermen; de zakelijke kant. Per 1 april heeft ze een nieuwe baan. Ze gaat werken bij Zwolse Theaters om Theater als Plein van de Stad verder door te ontwikkelen. Waarvan het natuurlijk de bedoeling is dat de theaters meer publiek gaan trekken. Daarnaast is Julia bestuurslid bij Stad als Podium in Harderwijk. Ter afsluiting zegt ze nog lachend; “Nu alleen nog even die leuke man vinden.”