Deel 1: halve eeuw (dames)voetbal met Bert van der Pan

In de 99e aflevering van de Ermelose Sportartikelen uit de oude doos een interview in 2 delen met Bert van der Pan van donderdag 17 juli 1997. Bert was tientallen jaren actief als trainer van onder meer EFC’58 en hij betekende veel voor het meisjes/vrouwenvoetbal in de regio. Vandaag deel 1.

Door Bram Burggraaff.

Het interview gaat over het veel bewogen voetballeven van Bert van der Pan, de Ermelose trainer die decennia lang in de voetballerij actief was. De oude rot in het vak is één van de meest gedreven en hartstochtelijke trainers die EFC’58 ooit had. Van der Pan ziet het einde van zijn periode als trainer naderen, maar denkt nog niet direct aan een afscheid. Niet veel voetbaltrainers kunnen zoals hij terugkijken op een carrière van 35 jaar. Daarom het woord aan dit ‘voetbaldier’.

Elfstedenkruisje

Bert van der Pan: "Sport speelt mijn hele leven al een belangrijke rol. De top heb ik nooit bereikt, maar wel een aantal leuke herinneringen, waar ik met veel genoegen aan terug denk. Op sportgebied heb ik me bezig gehouden met waterpolo, zeilen, schaatsen en uiteraard voetbal. Als waterpoloër werd ik gekozen in het nationale spoorwegteam met als hoogtepunt de deelname aan een groot toernooi om het Europees Kampioenschap in de voormalige DDR met Rusland als winnaar. Zeilen had voornamelijk een recreatief karakter. Dat had schaatsen ook met twee uitschieters, te weten een tweede plaats bij de langebaan kampioenschappen van Tilburg en het Elfstedenkruisje.

Interlands

Als voetballer speelde ik 12 jaar in het eerste team van vv Steenwijk, destijds tweede en derde klasse KNVB (betaald voetbal bestond toen nog niet en de eerste klasse was het hoogste niveau). Daarna speelde ik nog drie jaar in het eerste elftal van SSVU in Utrecht, dat uitkwam in de derde klasse KNVB. Ik mocht acht interlands spelen met het Nationaal Spoorwegteam, waaronder twee als aanvoerder. Ik speelde als verdedigende middenvelder die veel kilometers maakte. Ook heb ik nog 2,5 jaar stage gelopen en als gastspeler meegetraind bij de hoofdselectie van profclub Haarlem onder leiding van hoofdtrainer Kick Smit. Datzelfde heb ik ook nog 2,5 jaar gedaan bij Willem II in Tilburg onder leiding van de bekende Dr. Fahdronc. Tenslotte ben ik ook nog twee jaar werkzaam geweest als scout bij Go Ahead Eagles in Deventer.

Trainerschap

Ik heb gevoetbald tot mijn 33e jaar en ben toen wat gaan experimenteren als assistent-trainer om eens te kijken of het trainerschap mij aansprak. Toen dat zo bleek te zijn, volgde ik een aantal KNVB-cursussen, waarna ik als oefenmeester 2 hoofdtrainer werd bij Wilhelmina (tweede klasse afdeling) en Zutphania (vierde klasse KNVB). Daarna werkte ik als hoofdtrainer achtereenvolgens bij VHK uit Vollenhove (eerste klasse afdeling), Steenwijker Boys (vierde klasse KNVB), SSVU (derde klasse KNVB), SDCP uit Putten (derde klasse KNVB) en NSC-zondag uit Nijkerk (derde klasse KNVB). Bij Zutphania en Steenwijker Boys werd een kampioenschap behaald en met SDCP eindigden we op een mooie derde plaats, waarna met NSC helaas degradatie volgde.

'Mijn hart gestolen'

Bij deze club kwam ik voor het eerst in aanraking met damesvoetbal. Ik begon bij de dames meteen op het hoogste niveau, want de dames van NSC speelde destijds in de Hoofdklasse, toen de hoogste klasse in Nederland. De Nijkerkse damesselectie bleek op dat moment te beschikken over een zeer sterk team met zes meiden in de selectie van de afdeling Utrecht, waarvan er vier in het districtsteam speelden en twee daarvan zelfs in de nationale selectie; het Nederlands Elftal dus. Dankzij deze kwaliteiten werden we tweemaal kampioen van Utrecht, éénmaal algeheel kampioen van Utrecht en wonnen we tweemaal de beker. Hoewel damesvoetbal een totaal andere wereld is, heeft het in die tijd toch mijn hart gestolen, ook al om dat er bij velen vaak negatief over de kwaliteit van vrouwenvoetbal wordt gedacht en dat verdienen de dames niet.

Een handvol meisjes

Via NSC kwam ik bij de dames van EFC’58 terecht en maakte daar op een aanzienlijk lager niveau aanvankelijk een bloeitijd mee, waarbij we op ons hoogtepunt tweemaal promoveerde van de afdeling Utrecht naar de Hoofdklasse. Ook wonnen we tweemaal de hoofdprijs van het Bimotoernooi. We beschikten toen over niet minder dan 72 voetbalsters. Door een communicatiestoornis vertrok ik naar DVS’33, waar ik ook weer bij de dames werkzaam was. Ondanks goede resultaten in de Hoofdklasse klikte het niet voldoende tussen de spelers en mij. Ik vertrok na één jaar naar de damesafdeling van Veluwse Boys. Met een vlotte ploeg, waar onder andere de regionaal bekende Ingrid Bronkhorst deel van uitmaakte, ging het aanvankelijk zeer goed, totdat we met een spelers tekort te kampen kregen. Ondanks verwoede pogingen om het gat de dempen, moesten we daar na twee jaar stoppen, wegens gebrek aan speelsters. Met een handvol meisjes uit Garderen keerde ik terug bij EFC’58 en binnen no time hadden we weer een winnend team, dat als snel promoveerde.’’