Uitgesneden ingewanden opvangen in wasteil

Verhalen van vroeger worden springlevend met Golden Story's in Baanveger.

Bijdrage van Arda Konings

Herinneringen aan vroeger, kunnen een verhaal scheppen naar het heden. Om ze vooral maar niet te vergeten. Contact te blijven houden, met dat verleden. Ze vervolgens op te schrijven en te delen.

Wat vooral blijft hangen en bestaan uit die herinneringen, zijn soms de kleinere, persoonlijkere dingen. Met soms ook grotere verhalen en gevolgen.

Zoals herinneringen aan de belevingen van een vader en grootvader die de wegvoering na de razzia in Putten, weliswaar uitzonderlijk, wisten te overleven. Dat er in Paramaribo altijd links wordt gereden, de klederdracht tijdens een begrafenis niet zwart, maar juist wit is. De verzengende warmte en het hoge vochtgehalte daar debet zijn aan onnoemelijk veel spinnen, kakkerlakken en luizen. Je daar jaren later nog van griezelt.

Zo zat de Baanveger van Stichting Welzijn Ouderen Ermelo aan de IJsbaanweg, gisteren vol met geïnteresseerde luisteraars.

Klaar om de opgetekende verhalen van maar liefst tien vertellers, te mogen aanhoren en mee te beleven. In samenwerking met De Baanveger, Cultuurpact en de gemeente Ermelo is men op zoek gegaan naar ‘Verhalen van Vroeger’ oftewel ‘Golden Story’s’.

Middels een voortraject van een vertelvoorstelling, twee workshops én met behulp van een persoonlijk ondersteuner per verteller, vond de feestelijke eindpresentatie plaats.

Herkenning

Onbezorgd spelen op straat. Af en toe kwam er eens een auto langs rijden en dan ging je even aan de kant staan. Dat de gezinnen vroeger groter waren dan vandaag de dag. Er zes dagen in de week hard werd gewerkt. Vakantie vieren was eerder uitzondering dan regel en een uitstapje met de trein naar oma in Amsterdam met je zusjes, dát was pas een groot avontuur. Met een soort van primitieve zelf gefabriceerde diaprojector – bestaand uit een rol, een lamp en uitgeknipte plaatjes van Flipje van Tiel, je eigen stripverhaaltje vertonen. Voor twee cent per voorstelling, hadden de kinderen uit de buurt dan de middag van hun leven. “Maar”, vertelde Coby Burggraaf, “We leerden ondanks de beschermde omgeving waar we opgroeiden, ook al vroeg zelfstandig te zijn. Er was zorg voor je broertjes en zusjes en de kinderen uit de straat”.

Wasteil

Met het bloederige en hilarische verhaal over hoe vroeger op de boerderij een varken werd geslacht – met alle in’s en out’s en de daarbij vertoonde attributen die werden gebruikt - wist Ine Kreeftenburg het publiek te entertainen. Haar uitleg over hoe de uitgesneden ingewanden van een varken dan werden opgevangen in een zinken wasteil, deed de luisteraar af en toe echter ook gruwelen. Quasi bezorgd riep Ine het publiek soms toe:“Zijn jullie er nog?” Met humor verder vertellend, dat zij dan ‘s avonds in diezelfde wasteil als kind, haar wekelijkse wasbeurt kreeg.

Vervolg

Dat er veel los werd gemaakt onder het publiek door de gedeelde verhalen, was duidelijk.

Van ‘ Langs het tuinpad van mijn Vader’ tot ‘De lange Lente’, Spelen op straat’ - van ‘Paramaribo’ tot aan de legende van Eleonore van Staverden te Ermelo: Het was een succes! Dit vraagt en nodigt uit tot een vervolg. Wat? Dit was slechts het begin!