Ermelose Wendy Doppenberg trotseert revolutie Oekraïne

Inzetten voor weeshuis weegt belangrijker dan negatief reisadvies.Nog een beetje wezenloos van alle indrukken zit Wendy Doppenberg (26), afgelopen zaterdagochtend, aan de keukentafel in haar ouderlijk huis. De dag ervoor arriveerden zij en haar medestudent Marieke Oosterveen (33) weer in Nederland. Ze hebben er een vijfdaags studieonderzoek in het weeshuis in Vynniky in de Oekraïne opzitten. Via skype drinkt Marieke die in Losser woont gezellig een kopje koffie mee.

Van het revolutiegeweld op zich hebben Wendy en Marieke niet zo veel meegekregen, met uitzondering van wegblokkades voor extra controles. Van de gevolgen wel. Op het plein in de dichtbij gelegen stad Lviv werden honderden kaarsjes gebrand voor de meer dan 80 omgekomen slachtoffers, als ook dat ze werden herdacht met foto's. "Er werd de hele dag gebeden, en het nieuws was te volgen op een groot scherm."

De oorlogsdreiging voelde echter dichtbij, zelfs in het weeshuis. "Wij kregen daar bijvoorbeeld rijstepap als maaltijd. Die was zo stevig dat we er munitie-balletjes van kon maken. 'Voor als de Russen invallen' , grapten we dan." Daarnaast hield het weeshuis op het eigen plein een bijeenkomst om te bidden voor omgekomen mensen en de gewonden. "De saamhorigheid onder de mensen in het weeshuis was erg groot, helemaal met het oog op de revolutie. Ze hebben daar niet het meest gemakkelijke leven, want die ontwikkelingen spelen al zo lang."

Wendy en Marieke studeren aan de Hoge School Utrecht, de masteropleiding pedagogiek met een ecologische grondslag. "Met het opvoeden van een kind willen we af van het stickertjes opplakken van een kind. Er wordt gekeken naar zijn of haar omstandigheden. Welke invloed hebben andere mensen op hen, de cultuur tot de natuurlijke omgeving. Kortom, alles wat er maar mee te maken heeft. Voor de masteropleiding moesten wij een onderzoek doen in een voor ons onbekende pedagogische setting. Dat werd het weeshuis in Vynniky. Met de kinderen hebben we onder meer schilderijen gemaakt om achter hun levensverhaal te komen."

Het staatsinternaat genaamd 'School of our dreams' maakt onderdeel uit van het weeshuis. "De kinderen in de leeftijd van 6 tot en met 18 jaar worden er erg positief benaderd, er wordt namelijk uitgegaan van hun talenten. Wanneer een kind druk is in de les, laten ze hem of haar iets met de handen doen. Het gedrag wordt vervolgens positiever en de scores gaan omhoog. Een deel van de kinderen is wees. Een ander deel kan niet thuis wonen omdat er niet goed voor hen gezorgd kan worden. De grootste groep gaat wel in het weekend naar huis. Het ziet er evenzogoed erg netjes uit in het weeshuis, schoon en goed onderhouden. De inrichting bestaat voornamelijk uit afgeschreven spulletjes uit Nederland. Voor eten drinken krijgen ze er genoeg geld. Voor kleding hebben ze een klein budget, maar de meeste kleren die ze dragen komen uit Nederland. Maar aan waspoeder is er weer een gebrek. Bovendien heeft de ex-president veel geld in eigen zak gestoken, zodat het weeshuis minder inkomsten heeft."

Het viel de beide dames op dat de kinderen van het weeshuis erg creatief zijn. Hun levensverhalen uitdrukken in krijt en acrylverf leverde verrassend mooie 'kunstwerken' op. Van het verhaal achter een schilderij moesten Wendy en Marieke wel eens even slikken. "Over haar vader liet de 16-jarige Julia bijvoorbeeld niets los. Wel dat haar moeder aan een overdosis drugs is overleden, en ze moest worden opgevoed door haar opa. Deze moest echter werken, zodat ze in het weeshuis terechtkwam. Julia verbeeldde een thuis waar haar opa voor de deur zit. Ook haar droom van een compleet gezin, met een man en een vrouw en kind. Bovendien schilderde ze engel die verbeeldt dat er over hen wordt gewaakt."

Het weeshuis en staatsinternaat zijn een zegen voor de kinderen. "Het brengt ze zoveel goeds, anders was bijvoorbeeld Julia waarschijnlijk niet op het goede pad terechtgekomen."

Wendy en Marieke zijn zo begaan met het lot van de kinderen dat ze meer willen doen voor het weeshuis. "Het is de droom van Julia om een keer naar Duitsland toe te gaan. Door van alle schilderijen ansichtkaarten te maken en te verkopen, willen wij haar helpen met haar droom. Daarnaast is de kans groot dat we hier de schilderijen gaan veilen en de opbrengst doneren aan het weeshuis. Bovendien gaat Marieke in juli terug met hoopt ze, een zak met geld mee voor het weeshuis. Ze doet namelijk mee aan ." Dit is ultieme 5-daagse rally door Europa in een auto van maximaal 500 euro waarbij deelnemers sponsors werven voor het goede doel. Marieke rijdt de rally voor het weeshuis.

The Carbage Run

Zie voor meer informatie de of mail met Marieke via: [email protected].

Facebookpagina