
De commissie Infrastructuur & Ruimte boog zich maandagavond, 1 februari, over het bestemmingsplan Tonselse Veld in een totaal afgeladen raadzaal. Vele stoelen werden aangesleept totdat er werkelijk niemand meer bij kon.
Door Jeanne Dijkstra
Er was al rekening gehouden met veel publiek, maar het aantal belangstellenden overtrof alle verwachtingen. Ook het aantal insprekers was indrukwekkend. Maar liefst 15 insprekers kregen het woord, in dit geval echter niet de volledige 5 minuten. Voorzitter Folkje Spoelstra (CU) gaf hen ieder circa 3 minuten de tijd, in de hoop de inspreektijd te beperken tot zo'n 50 minuten.
En de inspraakronde was niet mals. Op de visiekaart uit 2012 waarop het bestemmingsplan was gebaseerd, werden dan ook maar liefst 50 zienswijzen ingediend. De insprekers verdedigden in de gegeven 3 minuten allen hun eigen belangen en die van hun achterban of cliënten, en die waren lang niet allemaal gelijkluidend. Het college werd onder meer beticht van salamitactiek, een methode waarbij het onderhandelingsproces in partjes wordt opgedeeld, met als doel de andere partij tot overeenstemming te komen, of om meerdere kleine concessies van de andere partij te vragen. Die methode wordt gebruikt wanneer wordt verwacht dat de andere partij niet akkoord zou gaan wanneer het plan in één keer wordt gepresenteerd.
Heel duidelijk is dat het college en de raad worstelt met het gecompliceerde gebied, waarin veel belangen met elkaar botsen.




