EdBokt over onnozele Rekentoets

Is er nog een toekomst zonder diploma...

Het was 1980, Utrecht het Jaarbeursgebouw in een zaal met ruim 200 houten klapstoelen, opgesteld in rijen waar ik ongeveer ergens in het midden zat. Een uitzonderlijke positie, want in mijn ‘schooltijd’ begon ik het schooljaar op de achterste rij banken in het lokaal maar werd ik, door mijn intelligentie of door mijn gedrag, dat weet ik niet meer precies, al snel naar de eerste rij verhuisd. Mijn doel die dag was het behalen van mijn diploma NIMA B. Ik was overigens al aardig op leeftijd toen, maar ja lieve lezers dat krijg je dus als je tijdens je reguliere schooltijd niet oplet, dan moet je dat, zeker als je wat wilt bereiken allemaal nog gaan inhalen.

Opdracht gelezen...

‘Een ieder mag pas beginnen als ik het teken geef’ , galmde door de speakers in een ‘ijskoude’ hal, dat weet ik nog wel. Een kou overigens die snel over zou gaan, althans voor mij. Vervolgens zei de stem; ‘Als ik het startsein geef, mag je de envelop met de opdracht pas openmaken en beginnen, waarna je drie uur de tijd hebt de opdracht te maken. Ben je klaar, dan kom je met de papieren naar voren en lever je die bij mij in. Doe dat dan wel rustig zodat de andere examenkandidaten geen last hebben’ .

Na het startsein opende ik rustig de envelop en begon de opdracht te lezen. Het ging over een ondernemer die, met behulp van allerlei informatie en kengetallen een ondernemersplan moest maken. Ik las de informatie, schreef dingen op en probeerde dwarsverbanden te zien, maar het enige verband wat ik zag zat om de duim van mijn linkerhand die uit de kom was geweest, maar door de foute diagnose van de huisarts gebroken moest worden om vervolgens weer te kunnen genezen.

Duimen draaien...

Het is nooit meer wat geworden met die duim, maar ook niet met het behalen van mijn diploma NIMA B. Ik kreeg maar niets op papier, nog geen begin en zag vanuit mijn ooghoeken iedereen druk schrijven, waarmee het gevoel van machteloosheid maar ook van relatieve domheid toesloeg. De hal werd na verloop van tijd leger en leger totdat bijna iedereen zijn opdracht klaar had en inleverde om, waarschijnlijk met een goed gevoel vrolijk de stad Utrecht nog even in te gaan. Ik moest deze week, bij het massale protest tegen de Rekentoets die op de middelbare school een onderdeel moet vormen van het diploma sterk aan de opdracht bij mijn mislukte examen in 1980 denken.

Protest tegen 'onnozele' rekentest zwelt aan...

Dat er onnozele vragen in de test zitten moge duidelijk zijn, getuige een gymnasiast vorig jaar bij de rekentoets. De rekenopdracht was; Zet over een afstand van één kilometer schoenen in de lengte. De vraag bij deze opdracht was; hoeveel schoenen heb je nodig! Tja … ik weet niet hoe u dit uit wilt rekenen, want je hebt mijns inziens toch minimaal een schoenmaat nodig. Maar dan nog ben je er dus niet want je moet dan weten hoeveel centimeter een schoenmaat is. Beste lezers, ik moet u eerlijk bekennen dat ik het ook niet wist en dus wederom gezakt zou zijn. Maar veilig achter mijn computer heb ik het voor u opgezocht. Je schoenmaat is je voetlengte in centimeters plus 2 extra centimeters vermenigvuldigd met 3/2. De factor 3/2 hangt samen met een oude lengtemaat, de Franse steek, gelijk aan 2/3 van een centimeter. In mijn geval zou het betekenen dat je 3594 schoenen nodig hebt.

Hoeveel varkens zitten er in mijn hok...

Ik ben dus, dat zult u wel begrijpen voor een duidelijker opdracht en moest daarbij denken aan wat een Boer uit Soest ooit zei; As je rooie hoeveel varkens ik in mien hok heb krieg je ze alle zeventien . Veel succes...

Ed Bok(t)

Ed Bok is Ermeloer, EFC’58 fan, sociaal en betrokken.

[adrotate banner="4"]