Ed Bok(t) over stemmen: 'iet wiet waait is eerlijk weg'

Ed Bok(t) over stemmen met behulp van iet wiet waait is eerlijk weg én bekent jeugdzonde.

Bent u er ook zo klaar mee?Nou ik wel en daarmee doel ik op de Provinciale Verkiezingen en die voor het Waterschap. Voor die laatste heb ik in het stemhokje, ik zeg het heel eerlijk mijn ogen dicht gedaan en met een brede zwaai het rode potloodje ergens het papier laten raken, je bent een zwevende kiezer of niet. Heb natuurlijk nog wel gekeken of ik ook een naam had geraakt en toen ik zag dat die handeling goed gelukt was, vervolgens bij die naam het vakje ervoor rood gekleurd. Ik wilde eerst nog zoiets roepen als ‘iet wiet waait is eerlijk weg’ , of ‘een, twee, drie, vier, vijf, zes zeven, wie zal ik mijn stem gaan geven’ maar ik denk dat die leuke mevrouw, die van achter haar tafeltje toekeek of alles conform procedures ging van haar stoel zou zijn gevallen en dat wilde ik, zeker nu ik ook als columnist lokale bekendheid geniet niet op mijn geweten hebben natuurlijk.

Het kwartetten kan dus beginnen... Neen beste lezers, ik ben blij dat het achter de rug is al lees ik nu dat het getouwtrek en gelobby pas nu begint. Want door wie laat een lokaal in de provincie gekozen partij zich in de eerste kamer vertegenwoordigen. Het zal ook daar dus ‘Handjeklap’ worden, net als bij de regeringscoalitie, mag ik van jou … dan krijg je van mij, het kwartetten kan nu dus beginnen. Maar goed, die vreselijke debatten hebben we hopelijk voor twee jaar gehad. In de debatten weet men het allemaal zo goed. We moeten dit en we moeten dat, maar dat wat er moet dat weten wij ook wel, maar tussen moeten en doen, zit in de politiek klaarblijkelijk nog een wereld van verschil.

Geef die man een kwast en een pot verf... Bij het slotdebat schoven de kleine partijen ook nog aan. Dat wordt nog wat of beter gezegd, het wordt niets als nog meer partijen nodig zijn om wetsvoorstellen door de Eerste Kamer te krijgen. Ik hoorde Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren oreren dat zij met haar twee zetels nu ook mee wilde praten. Nou beste Marianne, ik zou zeggen, woef waf, miauw en boe! Net als Bram van Ojik van GroenLinks, misschien een aardige man met zijn windmolens en vergroening maar ik zeg, geef die man een kwast en een pot groene verf van de Gamma en ga lekker kliederen!

Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven... In de zesde klas van mijn lagere school, deden wij in de pauze spelletjes zoals Bokje springen. Daarbij probeerde je om met zoveel mogelijk jongens op de ruggen van, een rij kop aan kont staande jongens te landen waarvan de eerste tegen de muur stond. Wie de meeste jongens erop kreeg had gewonnen, net voordat de hele zooi onder het gewicht in elkaar stortte. Mijn favoriete spelletje echter was; een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, wie zal ik een kusje geven . Per tourbeurt stond er een jongen midden in een kring meisjes om al draaiend, met de ogen dicht en met een uitgestoken arm en wijzende vinger van een tot zeven te tellen. Bij zeven aangekomen stopte je dan om vervolgens het meisje waar je naar wees een kusje te geven.

Na ruim 50 jaar bekennen... Ik zal het nu, na ruim 50 jaar maar bekennen. Ik gluurde bij dat spelletje heel stiekem met samengeknepen ogen en draaide en telde al smokkelend om, weet het nog goed, bij Gilda uit te komen. Want alleen haar wilde ik een kusje geven. Als Gilda dit leest en zich er in herkent dan bied ik haar hierbij alsnog mijn excuses aan. Ik speelde het spelletje dus niet helemaal, of beter gezegd helemaal niet eerlijk, maar ik deed het toen, vanuit mijn perspectief gezien wel voor een goede zaak...

Verrek zeg ik lijk nu wel een politicus...

Ed Bok(t)

Ed Bok is Ermeloer, EFC’58 fan, sociaal en betrokken.