Column: Ed Bok(t) over onze nationale volkssport

Nationale volkssport
Klagen over de 'slappe hap' in politiek Den Haag en het gebrek aan handhaving is onderhand onze nationale volkssport geworden. Op social media zoals X, bij het koffiezetapparaat op het werk of op verjaardagen spuwen we vaak onze gal over het gebrek aan discipline en afnemende normen en waarden. Maar zijn verantwoordelijke politici de enigen die we recht in de ogen moeten kijken? Ed Bok(t) houdt, na het zien van de F1 Race in Singapore de polderende Nederlander een spiegel voor: we gedragen ons als verwende consumenten, wél de service, maar niet de rekening willen betalen!

Wel de regels, niet de ballen
Oud-premier en NAVO-baas Mark Rutte sprak tijdens zijn premierschap ooit: "Visie is als een olifant die het uitzicht belemmert." Nou, Mark, de olifant is twaalf jaar geleden de polder uit gejaagd. Wat we hebben overgehouden? Falend bestuur op elk denkbaar dossier. Een woningmarkt die hopeloos op slot zit, een stikstofbeleid zonder uitweg, een haperende infrastructuur, een asielcrisis die men maar niet wil oplossen, kapseizend onderwijs en een diepe gezagscrisis op straat. Ons nationale handhavingsbeleid is gewoon een groot drama! We roepen heel hard wat strafbaar is, maar overtreders krijgen een bakkie pleur en een goed gesprek met een BOA of politieagent die het ook niet meer weet. Of we maken een wet, ‘strafbaarstelling terrorismeverheerlijking’ die, voordat de wet er überhaupt is, al door linkse advocaten op haar juridische haalbaarheid wordt afgewezen. We hebben wel de regels, meer dan genoeg zelfs maar niet de ballen.

De moordende prestatiemachine 
We klagen dat de politie haar autoriteit kwijt is en asociaal gedrag regeert. We snakken naar daadkracht. Hoe anders is dat in Singapore, het futuristische moerasstipje op de kaart. Lee Kuan Yew dacht niet in verkiezingscycli, maar dacht vijftig jaar vooruit. Wet is daar simpelweg wet. Gooi je kauwgom of ander vuil op het schone asfalt, dan trekken ze gewoon duizend dollar uit je zak. Daarna mag je in een neongeel hesje de straat vegen. Die ijzeren discipline begint al vroeg. Waar de Nederlandse PISA-scores voor lees- en schrijfvaardigheid dramatisch kelderen, staat Singapore eenzaam op één. Terwijl onze kinderen om drie uur de klas uit rennen begint de Singaporese basisscholier al om half acht. Geen ruimte voor identiteitsgezoek, maar pure focus op de kern van onderwijs: goed kunnen rekenen, lezen, schrijven en maatschappijleer. Pas om vijf uur 's middags is de dag klaar, na verplichte naschoolse activiteiten, huiswerkbegeleiding, muziekles en sport of toneel en zelfs huiswerk om te wennen aan de prestatiedruk. Een loeizware werkdag voor een kind, maar wel met resultaat: de best opgeleide bevolking ter wereld.

De ultieme dictatuur van de efficiëntie
Natuurlijk is het daar geen gezellige boel als je van een kritisch debat houdt. De overheid in Singapore bemoeit zich met je achtertuin en plukt maandelijks dertig procent van je loonstrook voor je eigen zorg-, huis- en pensioenpotje. Nu Nederland met de nieuwe pensioenwet worstelt met individuele potjes, laat Singapore zien hoe staatsregie werkt. De Singaporese overheid roomt je salaris af en belegt miljarden wereldwijd via een gigantisch staatsfonds, maar garandeert een risicovrije bodemrente van vier procent. Je loopt geen beursrisico, maar je vrijheid ben je kwijt. Overigens bemoeit de Nederlandse regering zich ook met jouw pensioengeld, opgebracht door werknemers en werkgevers. De bemoeienis van onze overheid verschilt ten opzichte van die van Singapore op een essentieel onderdeel. Waar de Singaporese ingezetene weet waar hij aan toe is ziet de Nederlandse burger steeds de spelregels veranderen. Waar je pensioen in Singapore gegarandeerd is kan de Nederlandse burger zelfs op zijn ooit gegarandeerde pensioen verliezen want hij moet met zijn ‘casinopensioen’ ook nog de ‘beurskoers’ afwachten!

Gezellig doormodderen
En daar wringt de schoen voor de Nederlander. We kijken met open mond naar de perfecte parken van Singapore en zuchten aan de borreltafel om die harde hand. Maar o wee als die harde hand te dichtbij komt. We willen dat asociale hufters keihard worden aangepakt, maar als we zelf geflitst worden met 130 km, brullen we rood aangelopen: "Ga boeven vangen!" We willen wel veiligheid, maar weigeren privacy op te geven voor camera’s. We willen dat iedereen zich strak aan de regels houdt, behalve wijzelf dus!

Dus modderen we lekker door!
We eisen maximale service — een geweldige stad, een woning, toponderwijs, veiligheid op straat, maar weigeren categorisch de gehoorzaamheid en persoonlijke offers die daarvoor nodig zijn op te brengen. We willen wel de lusten van de Singaporese visie, maar klampen ons vast aan de lasten van de Nederlandse vrijblijvendheid. Dus modderen we lekker door! Het is en blijft dus een bende, maar hé wel ónze bende.