Column: Ed Bok(t) over de klimaatmaffia

De paniekbui van Hilversum 
Lieve lezers, Ed Bok(t) weet niet hoe het zijn lezers vergaat, maar het woord klimaatverandering kan hij onderhand niet meer horen! Zet de televisie aan en het oordeel valt binnen vijf minuten: het klimaat is kapot. Valt er een stevige Hollandse regenbui? Klimaatverandering! Hebben we een lekkere warme zomer, Is het drie dagen windstil? Klimaatverandering! Breekt er ergens op de Veluwe een tak van een boom? Is er ergens een bosbrand, in 90% van de gevallen door de mens ontstaan, on- of bewust? U raadt het al! In Hilversum hebben ze de ‘meteorologische’ gereedschapskist omgeruild voor één grote, modieuze paniekterm. Elke weersomstandigheid is tegenwoordig een apocalyptisch signaal. Maar in al die ‘morele verontwaardiging’ zijn we een cruciaal onderscheid verloren. We verwarren de zorg voor onze ‘tastbare achtertuin’ met de ijdele hoop dat de mens de ‘thermostaat’ van een miljarden jaren oude planeet kan beheren.

De ademhaling van de kosmos
Wie weleens een geschiedenisboek openslaat, weet namelijk één ding zeker: het klimaat verandert al sinds de aarde bestaat. Lange tijd voor de eerste fabriek, auto of kolencentrale gleed er een massieve ijskap over Nederland. En in andere tijdperken groeiden er doodleuk tropische planten op de polen. De aarde ademt, schommelt en verandert in haar eigen kosmische ritme, aangedreven door zonnecycli en verschuivingen van de aardas. Maar de moderne mens, ten prooi gevallen aan een acuut geval van extreme zelfoverschatting, denkt dat de natuur pas begon te bewegen toen wij de eerste barbecue aanstaken. Het is de ultieme arrogantie en naïviteit om te geloven dat de mensheid met warmtepompen, zonnepanelen en niet rendabele windmolenparken de kosmos in een permanente status quo kan dwingen.

Red de planeet, negeer de berm
Hier ontstaat de grootste paradox van onze tijd. Terwijl onze ministers in Den Haag met miljarden smijten om de opwarming van de aarde wereldwijd met een onmeetbare fractie van een graad te beperken, ligt de werkelijke leefomgeving er deplorabel bij. Loop eens een willekeurig Hollands bospad op of, nog erger een rondje door PRO stad Amsterdam. Plastic tasjes, McDonalds verpakkingen, rondslingerend huisvuil vliegen je om de oren. We bezitten blijkbaar de goddelijke pretentie dat we de mondiale luchtstromen kunnen reguleren, maar we slagen er niet eens in om het zwerfafval uit onze eigen bermen op te ruimen. We willen de hele planeet redden op papier, maar we verwaarlozen het milieu dat onder onze eigen schoenen ligt.

Milieu is geen klimaat
En daar zit de cruciale spraakverwarring. Milieu en klimaat zijn twee totaal verschillende dingen. Het milieu is lokaal, tastbaar en direct beïnvloedbaar. Maar Den Haag vlucht liever in abstracte, papieren schijnwerkelijkheden. Kijk naar de volstrekt doorgedraaide stikstofnormen. Waar buurlanden als Duitsland en Denemarken met een nuchtere blik naar echte monitoring kijken en ruime grenzen hanteren, gijzelde de Nederlandse overheid zichzelf met een microscopische drempelwaarde van 0,005 mol. Een absurde papieren grens die duizend keer strenger is dan bij de buren. Het is geen milieubeleid meer; het is een dogmatische loterij die onze economie en boeren doelbewust op slot zet.

De handel in schuldgevoel
Het is de perfecte verdienmodus voor de zittende coalitie. Door milieu en klimaat op één grote hoop te gooien, verkopen ze de burger en het bedrijfsleven een permanent schuldgevoel. U bent niet alleen verantwoordelijk voor uw eigen afval, u bent plotseling ook persoonlijk aansprakelijk voor de zeespiegelstijging en de droogte in de Sahel. En de enige manier om die schuld af te kopen? Belasting betalen. Heel veel belasting. We betalen ons blauw aan de pomp, aan de energierekening en aan de btw-verhogingen, allemaal onder het mom van de 'klimaattransitie'.

Beter niet, rijker wel!
Ondertussen blijft de echte leefomgeving onveranderd achter. Gemeentes laten het onkruid welig tieren en geven daarmee een slecht voorbeeld. Terwijl miljarden naar vage klimaatfondsen rollen, blijft het plastic in de soep drijven en groeien de afvalbergen gestaag door. Natuurlijk niet alleen in Nederland, want er zijn landen waar ‘afval lozen’ in het water en natuur blijkbaar in de genen zit. Maar de klimaatpoppenkast draait vrolijk door. De Koning leest straks in de Troonrede plichtsgetrouw de voorgeschreven klimaatteksten voor, de media en de meeste politici knikken instemmend, en de burger mag de miljarden rekening voldoen. Wordt het beter? NEEN! Wordt de klimaatmaffia rijker? JA! Laten we dus stoppen met het spelen van weergod op wereldschaal. We kunnen de ‘thermostaat’ van de aarde niet beheren maar hebben de kwaliteit van de eigen leefomgeving wél volledig zelf in de hand. Misschien moeten politici het volgend reces een werkbezoek brengen aan Japan of Hong Kong en terugkomen met de boodschap, 'Het kan wel!'