Duchenne-team De Mollen krijgt warm onthaal in Valkenburg

Dag 4 van de monsterrit van 700 kilometer fietsen: ouders, grootouders en kinderen met Duchenne zijn in (te) grote getale aanwezig, omschrijft teamcaptain Jaap Mol het dubbele gevoel.

Een prachtige binnenkomst...

Vandaag stond de rit van Spa naar Valkenburg op het programma, een ritje van een slordige 100 km. Een tocht door een, vergeleken met La Roche, glooiend landschap met lange slopende klimmetjes en prachtige afdalingen, kortom een schitterend parcours vergeleken met gisteren.

Een tocht met de laatste checkpoint op het Drielandenpunt...

Een onthaal in Nederland, we laten vandaag Frankrijk en België achter ons en hebben ook al een klein stukje Duitsland gedaan. Er was veel publiek aanwezig op de checkpoint en het geeft een warm gevoel daar met een laatste klim boven te komen. Van daaruit nog een kleine twee uur buffelen naar Camping de Bron in Valkenburg wat altijd een bijzonder moment in de tocht is. Hier zijn ouders, grootouders en kinderen met Duchenne in (te) grote getale aanwezig.

Kinderen die de fietsers in hun rolstoeltjes voorgaan naar de finish...

Overigens is dit tegenwoordig zelfs voor een getrainde fietser aanpoten sinds de elektrische ondersteuning zijn intrede heeft gedaan. Dit is voor de fietser lastig maar voor de boys in de karretjes een geniale vondst, zoals overigens veel ondersteunende middelen. Zonder deze middelen zou het leven voor deze kinderen nog zwaarder zijn.

Een bijzondere avond...

Je komt de kinderen tegen, je spreekt ouders en je ziet en voelt het enorme verdriet, mijn kind heeft de verschrikkelijke ziekte Duchenne en wordt nooit meer beter. Iets waar het team nogmaals over nadenkt voor het slapen gaan.

De wens van team de Mollen???...

Nooit meer te hoeven fietsen tegen Duchenne.

Morgen van Valkenburg naar Herkenbosch totaal 112 km fietsen, ik zou zeggen appeltje eitje.