Stralend Ermelo’s paar Breuker-Koers viert 65-jarig huwelijksjubileum

Klaas Boelo Breuker en Harmpkje Koers zagen elkaar voor het eerst in de kerk.

Bijdrage van Tineke Idema

En weer kan burgemeester André Baars taart gaan eten. Dit keer bij restaurant De Zwarte Boer waar familie Breuker-Koers het briljanten huwelijksfeest viert. De zevenentachtigjarige leeftijd is beiden niet aan te zien. Werd Klaas Boelo Breuker in Midwolde geboren, Harmpkje Koers zag het levenslicht in Scheemda. Ze zagen elkaar voor het eerst in de kerk waar een vriend Klaas een meisje aanwees en zei: “Daar zit een leuk meisje in de kerk”. Dat leuke meisje was toen achttien jaar en kreeg uiteindelijk met de vriend van de vriend verkering. Eerst dacht ze nog ‘wat is dat voor een rare snuiter die zo naar mij lacht’."

Bij elkaar op schoot

In 1943 werkt Breuker op het postkantoor van Winschoten aan het loket. Daarvoor moest hij alle namen van plaatsen en gehuchten in heel Nederland uit zijn hoofd leren. Harmpkje volgt vijf jaar onderwijs aan de vakschool voor meisjes. Eerst twee jaar leren een huishouden te bestieren, dan twee jaar naailes gevolgd door een coupeuseopleiding. Als kleine zelfstandige naaister krijgt ze meer werk dan ze aankan. “Er was zoveel behoefte aan van alles. Ik naaide voornamelijk uit gebruikte stoffen die voorhanden waren”. Naaien, breien, handwerken en later collecteren (niet leuk) is de bruid haar hele leven blijven doen. Ook haar bruidsjapon naait ze zelf uit een nieuwe lap gehaald in Groningen op punten. In de oorlog zit Klaas ondergedoken bij zijn ouders. Harmpkje mag hem één keer per week bezoeken in het huis van de grootouders. De bruid zegt ondeugend lachend: “En dan zaten we natuurlijk wel bij elkaar op schoot”.

De dag dat Kennedy wordt vermoord

Na zes jaar verkering en een door bonnen bij elkaar gescharrelde uitzet ‘want er was bijna niets’ trouwen Klaas en Harmpkje op 24 juni 1949 in het gemeentehuis van Scheemda. Het huwelijk krijgt de zegen in de gereformeerde kerk van ds. Schrovenwever. Door het inleveren van goud en bonnen komen er ook trouwringen. Maar een huis heeft het jonge paar niet. Ze hopten van de ene moeder naar de andere moeder. Harmpkje steekt daar dan flink de handen uit de mouwen. Vader Breuker overlijdt al jong. Als moeder Breuker hertrouwt ‘kraakt’ het jonge stel haar huis. Drie kinderen worden hier geboren. Met een paar weken jonge baby vertrekt familie Beukers naar Amsterdam ‘op de dag dat Kennedy wordt vermoord’ en wordt Beukers beheerder van een bijkantoor. Mevrouw is hier al snel thuis door contacten via de kerk.

In 1979 naar Ermelo

Dan wordt de bruidegom gevraagd intermediair te worden voor het uniform dragend personeel, een vierduizend man. Hij moet er voor naar de sociale academie. Na nog zes jaar werken als ‘begeleider van veranderingen’ vertrekt het gezin in 1979 naar Ermelo. Daar wordt Beukers directeur van het postkantoor en het gezin woont erboven. Als Beukers na drie jaar in Utrecht aan de slag gaat om als hoofd secretariaat en algemene zaken orde op zaken te stellen, blijft het gezin in Ermelo wonen. Dan moet weer een keus gemaakt worden uit twee functies. Mevrouw Breuker kiest: “Je gaat maar naar Harderwijk want ik wil niet weer verhuizen. We blijven hier wonen”. Zo wordt Breuker tot zijn pensioen directeur van het nieuwe postkantoor in Harderwijk. De laatste middag komt Breuker op een paard, paardrijden is zijn hobby, en getooid in een oud uniform met posthoorn, naar het postkantoor. “Echt iets voor Breuker”, lachten de collega’s.

Veel goede ontwikkelingen meegemaakt

Het briljanten paar is gelukkig met de vier kinderen, vijf kleinkinderen en een achterkleinkind. Ze hebben veel goede ontwikkelingen meegemaakt. Van mattenklopper naar stofzuiger, van was koken op het fornuis naar een wasmachine en van kachel naar cv. Niet alles is positief: “Ik mis veranderingen als morse. Je sein was weg en niemand kon het lezen. Nu gaat het automatisch en is niets meer veilig”, aldus Breuker die inmiddels prima overweg kan met de computer. Mevrouw mist het nabuurschap. “Vroeger waren alle dames thuis. Je had sociale contacten en zorgde voor elkaar”. Beide hebben zich altijd ingezet voor kerk en maatschappij. De bruidegom is de laatste tien jaar met liefde mantelzorger nu mevrouw niet meer zo stevig op de benen staat.